វិបត្តិនៃការអប់រំ៖ ការវិភាគស៊ីជម្រៅអំពីគុណភាពគ្រូ វប្បធម៌រៀនគួរ និងការបាត់បង់សជាតិជាគ្រូ

ប្រព័ន្ធអប់រំ គឺជាឆ្អឹងខ្នងនៃសង្គមជាតិមួយ ដែលជាអ្នកកំណត់អនាគតនៃធនធានមនុស្ស និងទិសដៅនៃការអភិវឌ្ឍ។ យ៉ាងណាមិញ នាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ ពួកយើងកំពុងសម្លឹងឃើញនូវបញ្ហាប្រឈមដ៏ស្មុគស្មាញជាច្រើន ដែលកំពុងដុះសាច់ប្រព័ន្ធនេះបន្តិចម្តងៗ។ ពីបញ្ហាកង្វះវិជ្ជាជីវៈរបស់គ្រូបង្រៀន រហូតដល់វប្បធម៌រៀនគួរដែលរីករាលដាល ការបែកធ្លាយវិញ្ញាសា និងភាពមិនប្រក្រតីនៃការផ្តល់និទ្ទេស កំពុងបង្កើតជាវិបត្តិគុណភាពដែលទាមទារឱ្យមានការពិចារណាឡើងវិញជាបន្ទាន់។

---

១. គ្រូបង្រៀន និងកង្វះវិជ្ជាជីវៈ៖ ឫសគល់នៃគុណភាពសិក្សា

គ្រូបង្រៀន គឺជាបេះដូងនៃថ្នាក់រៀន។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែល "កង្វះវិជ្ជាជីវៈ" កើតមានឡើង វាជះឥទ្ធិពលដោយផ្ទាល់ដល់ "ការសិក្សាដែលគ្មានគុណភាព"។

កង្វះវិជ្ជាជីវៈ មិនមែនសំដៅត្រឹមតែសម្លៀកបំពាក់ ឬការនិយាយស្តីនោះទេ ប៉ុន្តែវារួមបញ្ចូលទាំងក្រមសីលធម៌នៃការបង្រៀន វិធីសាស្ត្របង្រៀន និងការយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះសិស្ស។ នៅពេលដែលគ្រូមួយចំនួនខ្វះការស្រាវជ្រាវបន្ថែម បង្រៀនត្រឹមតែក្នុងសៀវភៅសិក្សា (ឬអាក្រក់ជាងនេះ គឺបង្រៀនមិនអស់ពីចិត្តក្នុងម៉ោងសិក្សារបស់រដ្ឋ) វាធ្វើឱ្យសិស្សទទួលបានតែចំណេះដឹងបែប "ទន្ទេញចាំ" ជាជាងសមត្ថភាព "គិតវិភាគ"។

ផលវិបាក គឺសិស្សមិនអាចអនុវត្តចំណេះដឹងដែលខ្លួនបានរៀនទៅក្នុងបរិបទជាក់ស្តែងបានឡើយ។ ការសិក្សាគ្មានគុណភាពនេះ បង្កើតបានជាវដ្តមួយដែលសិស្សខ្សោយ ហើយគ្រូមិនព្យាយាមរកវិធីសាស្ត្រថ្មីដើម្បីជួយពួកគេ ដែលនាំទៅដល់បញ្ហាបន្ទាប់។

២. វប្បធម៌រៀនគួរលើសលប់៖ ពីតម្រូវការបន្ថែម ទៅជាភាពចាំបាច់

បញ្ហាដែលគួរឱ្យព្រួយបារម្ភបំផុតមួយ គឺ "វប្បធម៌រៀនគួរ លើសលប់"។ អ្វីដែលធ្លាប់តែជាជំនួយបន្ថែមសម្រាប់សិស្សខ្សោយ បានក្លាយទៅជាកាតព្វកិច្ចសម្រាប់សិស្សគ្រប់រូប សូម្បីតែសិស្សពូកែក៏ដោយ។

• ការរៀនរាល់ខែ៖ សិស្សត្រូវចំណាយពេល "រៀនរាល់ខែ" ស្ទើរតែគ្មានពេលសម្រាក ដែលជាសម្ពាធផ្លូវចិត្ត និងរាងកាយដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ។
• តម្លៃ ១០០០ រៀល ក្នុងមួយម៉ោង៖ តម្លៃនេះ អាចស្តាប់ទៅហាក់ដូចជា "ធូរថ្លៃ" ប៉ុន្តែវាបានបើកទ្វារឱ្យគ្រូមួយចំនួនបង្កើតថ្នាក់រៀនគួរយ៉ាងច្រើនកុះករ។ នៅពេលដែលគ្រូបង្រៀនផ្តោតសំខាន់លើការបង្រៀនគួរដើម្បីរកចំណូលបន្ថែម គុណភាពនៃការបង្រៀនក្នុងថ្នាក់រៀនផ្លូវការរបស់រដ្ឋអាចនឹងត្រូវបាត់បង់ ឬត្រូវបាន "រក្សាទុក" សម្រាប់ថ្នាក់គួរ។

ប្រព័ន្ធនេះបង្កើតនូវជំនឿខុសឆ្គងមួយថា ការសិក្សានៅសាលារដ្ឋតែមួយមុខ គឺមិនគ្រប់គ្រាន់ជាដាច់ខាត។ វាធ្វើឱ្យការអប់រំផ្លូវការបាត់បង់តម្លៃ ហើយប្រែក្លាយចំណេះដឹងទៅជាទំនិញ ដែលត្រូវទិញដូរ។

៣. ការបែកធ្លាយវិញ្ញាសា៖ ការបំផ្លាញសុចរិតភាព និងការលើកទឹកចិត្ត

គ្មានអ្វីដែលអាចសម្លាប់ការតស៊ូព្យាយាមរបស់សិស្សម្នាក់ បានលឿនជាង "ការបែកធ្លាយវិញ្ញាសា" នោះទេ។ នេះគឺជាទង្វើអសីលធម៌ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ ដែលបំផ្លាញមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃប្រព័ន្ធវាយតម្លៃទាំងមូល។

នៅពេលដែលវិញ្ញាសាបែកធ្លាយ វាបង្កើតនូវភាពអយុត្តិធម៌ដ៏ធំសម្បើម៖

• សិស្សដែលខំរៀនទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ទទួលបានលទ្ធផលស្មើ (ឬអន់ជាង) សិស្សដែលបានទិញ ឬទទួលបានវិញ្ញាសាដែលបែកធ្លាយ។
• វាបង្រៀនសិស្សជំនាន់ក្រោយថា ភាពស្មោះត្រង់ និងការខិតខំ មិនមានតម្លៃស្មើនឹងការរកមធ្យោបាយទុច្ចរិតនោះទេ។
• វាធ្វើឱ្យសញ្ញាបត្រ ឬលទ្ធផលប្រឡង បាត់បង់តម្លៃ និងទំនុកចិត្តពីសំណាក់ស្ថាប័នជាតិ និងអន្តរជាតិ។

៤. ភាពមិនប្រក្រតីនៃនិទ្ទេស៖ នៅពេលស្តង់ដា A បានត្រឹម C

បញ្ហាដ៏គួរឱ្យឈឺក្បាលមួយទៀត គឺភាពមិនច្បាស់លាស់នៃប្រព័ន្ធវាយតម្លៃ។ ករណី "និទ្ទេស A ដល់ស្តង់ដា បាន និទ្ទេស C" គឺជាភាពមិនស៊ីសង្វាក់គ្នាដ៏ធំមួយ ដែលបង្ហាញពីបញ្ហាជាច្រើន៖

• ស្តង់ដារខុសគ្នា៖ តើស្តង់ដា "A" នៅសាលាមួយ ស្មើនឹងស្តង់ដាអ្វីនៅសាលាមួយទៀត? ឬនៅពេលប្រឡងថ្នាក់ជាតិ?
• ភាពលម្អៀងរបស់គ្រូ៖ តើការផ្តល់និទ្ទេស ផ្អែកលើសមត្ថភាពពិតប្រាកដ ឬផ្អែកលើកត្តាផ្សេងទៀត (ដូចជា ការរៀនគួរជាមួយគ្រូនោះផ្ទាល់)?
• ការដាក់ទណ្ឌកម្ម៖ ពេលខ្លះ ការដែលសិស្សពូកែធ្លាក់និទ្ទេស អាចជាទម្រង់នៃការ "ព្រមាន" ឬដាក់សម្ពាធ ដើម្បីឱ្យពួកគេចូលរៀនគួរ។

នៅពេលដែលលទ្ធផលមិនឆ្លុះបញ្ចាំងពីសមត្ថភាពពិត សិស្សនឹងបាត់បង់ទំនុកចិត្តលើប្រព័ន្ធ ហើយចាប់ផ្តើមឆ្ងល់ថា តើការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ពួកគេមានតម្លៃដែរឬទេ?

៥. ការបន្ទោសសិស្ស៖ ការរុញរាចរបស់ប្រព័ន្ធ

ចំណុចចុងក្រោយ ដែលជាបញ្ហាដ៏ឈឺចាប់បំផុត គឺនៅពេលដែលប្រព័ន្ធធ្វើឱ្យសិស្សបរាជ័យ ហើយបន្ទាប់មក ក៏ "បន្ទោសសិស្ស" នោះចំពោះការបរាជ័យនោះទៅវិញ។

នៅពេលសិស្ស "ដូរ មករៀនសាលាគេផ្សេង" (ប្រហែលជាដើម្បីស្វែងរកគុណភាពល្អជាង) ហើយទទួលបានលទ្ធផលខ្សោយ ហេតុផលដែលត្រូវបានលើកឡើងជាញឹកញាប់គឺ៖

• "សិស្សនោះខ្សោយស្រាប់"
• "សាលាដើមខ្សោយ"
• "សិស្សមិនដឹងរបៀបរៀន បែបបទ"

នេះគឺជាការដោះសារ។ ប្រសិនបើសិស្ស "មិនដឹងរបៀបរៀន" តើនោះមិនមែនជាតួនាទីរបស់គ្រូ និងសាលាទេឬ ក្នុងការបង្រៀន "របៀបរៀន" (Learning how to learn) ដល់ពួកគេ? ប្រសិនបើសាលាដើមខ្សោយ តើសាលាថ្មីមិនអាចជួយលើកកម្ពស់ពួកគេបានទេឬ?

ការបន្ទោសសិស្ស គឺជាមធ្យោបាយងាយស្រួលបំផុត ដើម្បីបិទបាំងកំហុសឆ្គងរបស់ប្រព័ន្ធផ្ទាល់ ដូចជា កង្វះវិជ្ជាជីវៈរបស់គ្រូ វិធីសាស្ត្របង្រៀនដែលគ្មានគុណភាព និងវប្បធម៌រៀនគួរដែលបន្សាបការសិក្សាក្នុងថ្នាក់។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន៖ តម្រូវការសម្រាប់ការកែទម្រង់ជាប្រព័ន្ធ

បញ្ហាដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ មិនមែនជាបញ្ហាតូចតាច ឬដាច់ដោយឡែកពីគ្នានោះទេ។ វ គឺសុទ្ធតែមានទំនាក់ទំនងគ្នាទៅវិញទៅមក។ កង្វះវិជ្ជាជីវៈរបស់គ្រូ នាំឱ្យការបង្រៀនក្នុងថ្នាក់គ្មានគុណភាព ដែលជំរុញឱ្យមានវប្បធម៌រៀនគួរ។ វប្បធម៌រៀនគួរ បង្កើតនូវភាពអយុត្តិធម៌ក្នុងការផ្តល់និទ្ទេស ហើយនៅពេលដែលអ្វីៗមិនដំណើរការ ការបែកធ្លាយវិញ្ញាសា និងការបន្ទោសសិស្ស ក៏កើតមានឡើង។

ដើម្បីដោះស្រាយវិបត្តិនេះ ពួកយើងត្រូវការដំណោះស្រាយជាប្រព័ន្ធ ចាប់តាំងពីការលើកកម្ពស់ក្រមសីលធម៌ និងសមត្ថភាពគ្រូបង្រៀន ការពង្រឹងគុណភាពសាលារដ្ឋឱ្យមានភាពទាក់ទាញជាងការរៀនគួរ និងការបង្កើតប្រព័ន្ធវាយតម្លៃមួយដែលប្រកបដោយសុចរិតភាព និងតម្លាភាពពិតប្រាកដ។

Written by Baysamnum Team