សិស្សបាក់ទឹកចិត្ត (ថ្នាក់ទី៧-១២) នៅកម្ពុជា៖ មូលហេតុ និងដំណោះស្រាយ

បញ្ហាបាក់ទឹកចិត្តក្នុងចំណោមសិស្សានុសិស្សវិទ្យាល័យ និងអនុវិទ្យាល័យ (ថ្នាក់ទី៧-១២) នៅកម្ពុជា កំពុងក្លាយជាប្រធានបទដ៏រសើប និងគួរឱ្យព្រួយបារម្ភ។ វ័យនេះគឺជាវ័យនៃការផ្លាស់ប្តូរទាំងផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិត្ត ដែលធ្វើឱ្យពួកគេងាយរងគ្រោះនឹងសម្ពាធជុំវិញខ្លួន។ អត្ថបទនេះនឹងធ្វើការវិភាគស៊ីជម្រៅអំពីមូលហេតុចម្បងដែលនាំឱ្យសិស្សបាក់ទឹកចិត្ត និងផ្តល់នូវដំណោះស្រាយជាក់ស្តែងមួយចំនួន។

---

១. សម្ពាធពីការរំពឹងទុករបស់គ្រួសារ

នៅក្នុងសង្គមខ្មែរ ឪពុកម្តាយតែងតែចង់ឱ្យកូនរៀនពូកែ និងទទួលបានចំណាត់ថ្នាក់ល្អ។ ទោះបីជាបំណងនេះល្អក៏ដោយ ប៉ុន្តែការរំពឹងទុកខ្ពស់ពេកដោយមិនបានពិចារណាពីសមត្ថភាពជាក់ស្តែងរបស់កូន អាចក្លាយជាសម្ពាធផ្លូវចិត្តដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ។ សិស្សខ្លះមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងជាបន្ទុក ឬជាភាពបរាជ័យរបស់គ្រួសារនៅពេលដែលពួកគេធ្វើមិនបានល្អតាមការចង់បានរបស់ឪពុកម្តាយ។

២. ការប្រៀបធៀបជាមួយអ្នកដទៃ

វប្បធម៌នៃការប្រៀបធៀបកូនខ្លួនឯងជាមួយកូនអ្នកដទៃ ឬប្រៀបធៀបជាមួយបងប្អូនបង្កើត គឺជា "ឃាតករលាក់មុខ" ដែលសម្លាប់ទំនុកចិត្តរបស់សិស្ស។ ពាក្យសម្តីដូចជា "មើលកូនគេចុះ គេរៀនពូកែណាស់ ម៉េចក៏កូនមិនដូចគេ?" ធ្វើឱ្យសិស្សមានអារម្មណ៍តូចចិត្ត ឯកោ និងបាត់បង់តម្លៃខ្លួនឯង។

៣. ភាពភ័យខ្លាចចំពោះការប្រឡងបាក់ឌុប

សម្រាប់សិស្សវិទ្យាល័យ ការប្រឡងសញ្ញាបត្រមធ្យមសិក្សាទុតិយភូមិ (បាក់ឌុប) ត្រូវបានគេមើលឃើញថាជា "សមរភូមិ" កំណត់វាសនា។ ភាពភ័យខ្លាចថានឹងប្រឡងធ្លាក់ ការភ័យខ្លាចថានឹងគ្មានអនាគត និងសម្ពាធត្រូវតែជាប់និទ្ទេសល្អ បានធ្វើឱ្យសិស្សជាច្រើនមានជំងឺថប់បារម្ភ (Anxiety) និងអស់កម្លាំងផ្លូវចិត្តមុនពេលប្រឡងមកដល់។

៤. បញ្ហាជីវភាព និងកត្តាសង្គម

សិស្សមួយចំនួនត្រូវទទួលរ៉ាប់រងបន្ទុកគ្រួសារដោយត្រូវធ្វើការផង និងរៀនផង។ ភាពនឿយហត់ទាំងផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិត្ត ធ្វើឱ្យពួកគេមិនអាចផ្តោតអារម្មណ៍លើការសិក្សាបានពេញលេញ។ លើសពីនេះ បញ្ហាគ្រួសារដូចជា អំពើហិង្សា ឬការលែងលះរបស់ឪពុកម្តាយ ក៏ជាកត្តាជំរុញឱ្យសិស្សបោះបង់ការសិក្សា ឬបាក់ទឹកចិត្តផងដែរ។

៥. ឥទ្ធិពលនៃបច្ចេកវិទ្យា និងបណ្តាញសង្គម

ការចំណាយពេលច្រើនពេកលើបណ្តាញសង្គម អាចនាំឱ្យសិស្សមានអារម្មណ៍ឯកោ ឬច្រណែននឹងជីវិតហាយសូរបស់អ្នកដទៃដែលបង្ហាញលើអេក្រង់។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ការទទួលបានព័ត៌មានអវិជ្ជមានច្រើនពេក ក៏អាចប៉ះពាល់ដល់សុខភាពផ្លូវចិត្តរបស់ពួកគេដែរ។

៦. កង្វះការប្រឹក្សាយោបល់ និងការលើកទឹកចិត្ត

សាលារៀនមួយចំនួននៅមិនទាន់មានសេវាប្រឹក្សាផ្លូវចិត្តសម្រាប់សិស្សនៅឡើយ។ នៅពេលសិស្សជួបបញ្ហា ពួកគេមិនដឹងថាត្រូវទៅពិគ្រោះជាមួយនរណា។ គ្រូបង្រៀនមួយចំនួនអាចនឹងផ្តោតតែលើការបង្រៀនមេរៀន ដោយភ្លេចសង្កេតមើលស្ថានភាពផ្លូវចិត្តរបស់សិស្ស។

ដំណោះស្រាយ និងអនុសាសន៍

ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហានេះ ទាមទារឱ្យមានការចូលរួមពីគ្រប់ភាគីពាក់ព័ន្ធ៖

• សម្រាប់ឪពុកម្តាយ៖ សូមបញ្ឈប់ការប្រៀបធៀប និងរៀនទទួលយកសមត្ថភាពរបស់កូន។ ផ្តល់ការលើកទឹកចិត្ត និងស្តាប់កូនឱ្យបានច្រើនជាងការស្តីបន្ទោស។ ត្រូវចាំថា សុខភាពផ្លូវចិត្តរបស់កូនសំខាន់ជាងនិទ្ទេស A។
• សម្រាប់គ្រូបង្រៀន៖ សូមព្យាយាមបង្កើតបរិយាកាសសិក្សាដែលកក់ក្តៅ និងមិនដាក់សម្ពាធខ្លាំងពេក។ ត្រូវចេះសង្កេតមើលសិស្សដែលមានភាពមិនប្រក្រតី និងផ្តល់ការប្រឹក្សា ឬការលើកទឹកចិត្តទាន់ពេលវេលា។
• សម្រាប់សិស្សខ្លួនឯង៖ ត្រូវចេះស្រឡាញ់ខ្លួនឯង និងកុំដាក់សម្ពាធលើខ្លួនឯងខ្លាំងពេក។ រៀនចែករំលែកបញ្ហាជាមួយមិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធ ឬមនុស្សដែលទុកចិត្ត។ ចងចាំថា ការសិក្សាគឺជាដំណើរវែងឆ្ងាយ ការបរាជ័យម្តងកាលជារឿងធម្មតា។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

សិស្សដែលបាក់ទឹកចិត្តមិនមែនជាសិស្សខ្ជិល ឬសិស្សអន់ទេ ប៉ុន្តែពួកគេគឺជាក្មេងដែលកំពុងត្រូវការការយល់ចិត្ត និងការជួយជ្រោមជ្រែង។ ប្រសិនបើយើងទាំងអស់គ្នាចូលរួមផ្តល់ក្តីស្រឡាញ់ និងការគាំទ្រ ពួកគេនឹងអាចឆ្លងកាត់ដំណាក់កាលដ៏លំបាកនេះ ហើយក្លាយជាធនធានដ៏រឹងមាំសម្រាប់សង្គមជាតិ។

Written by Baysamnum Team